เราเริ่มถ่ายที่ Miradouro de Santa Luzia ตอนพระอาทิตย์เริ่มตก แสงสีทองนุ่มๆ ทะลุผ่านใบไม้ ทำให้ภาพมีมิติและความอบอุ่น พร้อมเน้นพื้นผิวของกระเบื้องเก่าได้อย่างเป็นธรรมชาติ
เธอไม่ได้โพสท่าจัดๆ แต่เคลื่อนไหวไปเรื่อยๆ เปลี่ยนท่าทาง มองไปรอบๆ ยิ้ม เป็นการถ่ายที่เป็นธรรมชาติและมีชีวิตชีวา เหมือนกับว่าเธอกำลังเดินเล่นในลิสบอนของเธอเอง โดยไม่คิดถึงกล้องเลย
เราเปลี่ยนจุดถ่ายหลายที่แต่ยังอยู่ในเขต Alfama มีประตูแดง ผนังที่มีดอกไม้สีม่วง ทางเดินแคบๆ กับธงที่ห้อยอยู่ ทุกอย่างดูคุ้นเคยแต่ก็ยังสดใหม่ เดรสของเธอพริ้วตามลม เพิ่มรูปทรงให้ภาพโดยไม่แย่งซีน เป็นส่วนหนึ่งของฉากอย่างลงตัว
ไม่มีแผนชัดเจน ไม่มีการเซ็ต ทุกอย่างคือการตามแสงและความรู้สึก และนั่นแหละที่ทำให้ภาพดูมีชีวิต การถ่ายภาพครั้งนี้ในโปรตุเกส คือการจับจังหวะของเมืองผ่านคนที่เคลื่อนไหวในนั้นอย่างเป็นธรรมชาติ ในฐานะ ช่างภาพ ผมแค่ทำให้แน่ใจว่าไม่ไปรบกวนช่วงเวลานั้น
